logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Huy
Condroz
Hauset
Beringen
Ivoz
Sart-Lez-Spa
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

Wandeling bij De Mijnlamp Beringen op zaterdag, 15 juni 2019.

 

Deze wandeling staat jaarlijks op mijn programma; deels omdat we tijdens deze tocht een kijkje kunnen nemen in het mijncomplex. Laat daar, door een verkeerde route keuze, de klad in komen; letterlijk, want ik had me er zo op verheugd. Een dreigende lucht, die naderhand, hemelblauw werd, maakte dat ik alle goden een verderfelijke dag wenste. Maar goed de rest van het parkoers was niet te versmaden. Je hebt in dit gebied veel heide en bossen en dat merk je wel aan je kuiten, die dat geploeter door het rulle zand niet altijd kunnen waarderen. Het startlokaal ligt een beetje verscholen tussen huizen van een nieuwbouwwijk. Niks mis mee, als je daar een nuttige bestemming voor hebt. De wijk zal er zeker mee in zijn sas zijn. Het was wel even zoeken, want diverse starten in de nabijheid gaan totaal op de schop; Tom-Tom wist hier wel raad mee en loodste me feilloos naar de start.

 

       
         

De route leidde ons naar Korspel en Stal in de richting van Koersel; een flinke lus door het natuurreservaat van de vallei van de Zwarte beek maakte deze tocht tot een fijne ervaring; al was mijn bezichtiging van de mijngebouwen een gemiste kans. Het eerste deel voerde ons langs de grote mijn terril van Beringen; het gebied is rondom afgerasterd, maar de wandelaars kunnen door twee toegangspoorten van de natuur genieten. Op de hellingen, die na de sluiting van de mijn zijn bezaaid, groeien sindsdien bijzondere planten. Er leven zelfs wilde herten; één daarvan flitste voor mij door; ze zijn zo snel, dat ik te laat was voor het nemen van een foto. Halverwege kon je de hele terril beklimmen; die kans is natuurlijk uniek en dus klauterde ik naar boven. Alsof mijn gebeden waren verhoord; de regen hield het voor gezien en ik kon gedroogd door de wind aan de klim beginnen. Als je “hijgend” op de top staat, kun je de hele site van de mijn overzien. Jammer genoeg was het door de buien `s morgens nog erg nevelig. Na de afdaling marcheerden we richting Koersel, alwaar we de eerste rust genoten. De kantine van de plaatselijke voetbalclub kreeg, te zien aan de bouwtekeningen, een nieuw onderkomen. Vanuit deze locatie volgde een splitsing van de 21 en de overige routes. In eerste instantie koos ik voor de kortere route met de kortere afstanden. Gezien de dreigende luchten leek me dat geen slechte zaak; maar die luchten braken weldra open en er verscheen een helder zonnetje. Die beslissing brak me dus later op. Op een gegeven moment, eigenlijk vlak voor de binnenkomst, boog een route af naar de 21 km (een vergissing). Dan maar die route volgen en nogmaals te gast bij de rust te Koersel.

 

       
         

Achteraf kun je er wel om lachen, maar mijn onderdanen protesteerden wel. Enfin van die pauzeplaats weer terug op de 21 km, retour. Het bezoek aan de mijn zat me niet lekker, maar de lus door het natuurreservaat van de Vallei van de Zwarte Beek, bleek ook niet tegen te vallen. Veel bos en zanderige paden, die via een kris kras parkoers eindeloos lang leken. De mijn van Beringen is de grootste van Europa, was, want in 1989 werd ze definitief gesloten. De eerste concessie werd in 1906 verleend aan de Sociéty Anonyme Charbonnages de Beeringen. Dit bedrijf dolf kolen tot 1989; op de hoogtij dagen waren er maar liefst 6000 werknemers in dienst. Men zorgde goed voor zijn mensen. In 1958 werd er zelfs een verzorgingstehuis annex rusthuis gebouwd; de woonwijken werden naar Engels voorbeeld ingericht; veel plaats en een eigen moestuin. De Directeur vergat zichzelf ook niet te verzorgen en woonde in een “park” midden op het terrein .Het kasteeltje en de tuinen zijn naderhand gerestaureerd en toegankelijk voor publiek. De mijn site is zo uniek, omdat men alle gebouwen heeft laten bestaan; zo ook de kolenwasserij. In een van die overgebleven gebouwen is het Vlaamse Mijn museum gehuisvest. Om al die bestaande gebouwen, die naderhand allerlei nieuwe bestemmingen kregen, bouwde men een complete nieuwe wijk. Uiteindelijk kwam ik terug in het startlokaal; opgedroogd door een lekker zonnetje en met een stijgend beter humeur.

 

De Mijnlamp Beringen; een lekker rul en ontspannend parkoers. Bedankt.

 

 

Verslag en Foto's:  John Driesen

 

Vervolg foto’s zie:  Foto's Beringen

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868