Wandeling te Engis op zaterdag 3 december 2011.

 

Het moest een keer gebeuren en natuurlijk is dat altijd op de zaterdag; de weersomslag was voorzien, maar niet gewenst. Nu waren we een tijdlang gruwelijk in de watten gelegd en dan komt zo`n miezerige dag nog eens extra hard aan. In het begin van de morgen blies de harde wind de regen nog uit het veld, maar dat was van korte duur. Gelukkig had ik mijn hoed meegenomen, die een zekere waterdichtheid garandeert, al kon die de voortdurend striemende wind niet tegenhouden. Op een gegeven moment stond mijn onderkant zelfs onder water (dat was geen ongelukje, maar puur regenwater). 

 

 

Om 7.15 uur was het langs de kade van de Maas nog heerlijk rustig. De nieuwe startlocatie was met de vernieuwde “Tom Tom” heel gladjes te vinden. Wat een uitvinding zo`n sprekende navigator. Eerst had ik een snerpende vrouwenstem; nu een beleefd sprekende mannenstem, die wel resoluut is en menigmaal een commando herhaald (op de oude dag is dat wel zo handig; mijn vrouw zegt ook al: “moet ik je nu alles twee keer zeggen”). Je ziet alles went snel. Na een vlotte inschrijving en snel buffetje, ging ik op pad. Gonny en Jos kwamen niet veel later binnen en met hen heb ik een gedeelte van het parkoers gelopen.  

 

Het eerste deel van het parkoers liep richting Awirs en zoals de hoogtelijnen op de kaart al aangaven, moest er flink geklommen worden. De tocht heette niet voor niets de “38 éme marche internationale du Plateau des Fagnes Engissoises”. Die plateau`s zouden ons vandaag nog eens extra trakteren op een stevige dosis wind. In een school met grote gymzaal konden we even pauzeren en de stempel ophalen; meestal maken we geen echte stop; de spiertjes zijn net los en dus wordt er door gelopen. Deze rust zouden we na een grote lus van de 23 km nogmaals bezoeken. Ondanks dat het  weer steeds slechter werd, konden we genieten van de afwisselde vergezichten, die in deze streek zo uniek zijn. De kronkelende bomen verraden een eeuwenoud verleden.  

 

De tweede pauze in Souxhon, wederom in een schoolgebouw, werd benut om de batterij weer even op te laden. Hier zaten Betty en Gilbert ook al op te drogen. De lus, die nu volgde steeg omhoog naar het plateau. Na de afdaling passeerden we Flemalle en  keerden terug naar de rust in Awirs. Samen met Jo, heb ik het laatste stuk gelopen en dat was wederom klauteren geblazen. De modder maakte het geheel nog eens extra zwaar.  

 

 

De Maasboorden kwamen in zicht en afdalend bereikten we de start. In de zaal, die nu vol zat, genoot ik nog even van een warme kop koffie en begon na het uittrekken van de natte handel bij de auto, aan de terugreis. “Tommie” leidde me feilloos de snelweg op en via Haute Sart ging het regelrecht naar Maastricht en Wijlre.

 

Coeur et Marche Engis; het was een pittig parkoers met veel klimwerk, maar genoten hebben we allemaal. Bedankt.

 

 

Verslag en foto's:  John Driesen

 

Vervolg foto’s zie:  Foto's Engis

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's