Wandeling te Kelmis op zaterdag 21 januari 2012.

 

 

Deze zaterdag kan worden bijgeschreven in het rijtje van de zeer winderige en waterige wandeldagen. Net als in Epen hielden we het niet droog. De eerste km`s verliepen gelukkig wel redelijk droog, maar daarna gingen de hemelsluizen weer open. Hier kan geen jas of schoen tegenop; vooral als de paden gelardeerd zijn met die smeuïge modder. De weilanden, die we diverse keren passeerden, waren verzadigd van gestaag neervallende regen. Maar het kon de pret niet deren. Op een gegeven moment merk je niet meer, dat je tenen in de schoenen soppen en dat je jas aan je lijf kleeft. Door met die handel en vooral blijven lachen.

 

De startzaal in het César-Frank-Athenäum bruiste al van de activiteit. De route bestond vandaag uit drie lussen, de eerste richting Chapelle Moresnet via de wolfskaul, Brandenhöven en Vosselder naar Moresnet in het gebouw van het “Altersheim”; hier was de eerste pauze. Het tweede stuk terug onder het spoor door richting Moresnet, langs de Geul en onder het beroemde viaduct door naar Hergentath. Hier passeerden we de Eyneburg. De tweede rust in het gebouw van de “gehandicapten” kinderen. Deze pauze werd nog een keer benut na een grote lus van de 22 km naar Flonnes, Beschesenberg; de Echterbusch, Gippenhagerbusch terug naar Hergenrath, voor de derde controle.

 

Zelf was ik ook te vroeg vertrokken (berouw komt na de zonde); het eerste stuk dook namelijk meteen het bos in en dat was rond half acht nog aardedonker. Bijna had ik al in het begin een nat pak gehad; een vooruitstekende tak lapte me pootje, maar dankzij mijn wandelstokken kon ik mijn evenwicht herstellen. Zoals vermeld, bleef het eerste traject redelijk droog, al was de temperatuur van dien aard, dat het “voele”” zweet de binnenkant behoorlijk vochtig maakte. Jef en Henk haalden me bij deze rust in en gezamenlijk genoten we van een versterkend drankje en hapje. Ook Thijs, Pierre met hond Kinky en Albert met nog twee wandelaars, schoven hier aan. Na de rust zijn we gezamenlijk een stuk opgetrokken. Samen wandelen heeft ook zo zijn charme en je kunt je verhalen kwijt en hoort nog eens wat. Het laatste stuk, tot in die derde rust, kregen we niet cadeau; een holle weg vormde een waar obstakel; de vele regen had deze omhooglopende weg veranderd in een snel stromende beek. In de pauze plaats bleek alras, dat de schoenen dit vele hemelwater moeilijk konden tegenhouden, al viel de schade aan het eind wel mee (dankzij het invetten van de schoenen). Ondanks het slechte weer was de opkomst redelijk, al namen veel wandelaars nu een kortere afstand. Wij hadden niets te klagen: de routes waren prima gemarkeerd en duidelijk voorzien van linten, de koffie en de broodjes smaakten goed, mijn gezelschap was uitstekend, alleen had het ietsje droger gekund.

 

Les Amis de la marche; Marschfreunde Kelmis La Calamini; we het zijn bij jullie gewend en verwend; bedankt.  

 

 

Verslag en Foto's:  John Driesen

 

Vervolg Foto's zie:  Foto’s Kelmis

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's