De planning was om zaterdag naar Alt Hürth te gaan, maar de weergoden waren zo gul, dat ik besloot om de koele bossen van Seraing te gaan opzoeken. Geen slechte gok, want de temperaturen liepen vandaag aardig op. Je weet dat het parkoers in Seraing meestal door de prachtige oude beukenbossen lopen en dat maakt het toch een stuk aangenamer.
Om 5 uur liep de wekker af; mijn kater had er duidelijk geen zin in en
was de tuin aan het verkennen. Even na vijven kwam hij parmantig
binnengeslopen met zo`n air van: “ben je ook al op, slaapkop?” Na een
fijn klein ontbijtje snelde ik richting Seraing, al had mijn navigatie deze
keer ook weer kuren. Menig keertje kreeg ik de opdracht: “ na 400
meter, indien mogelijk keren??” Het wilde voor geen meter; ik ben toen
maar eigenwijs tegen de regels van de elektronica in gereden en jawel
hoor; daar was het eerste bord met “Marche”. In het startlokaal
stonden Gonny en Jos al bij de inschrijving. Ook zij hadden het koele
Seraing uitverkoren. Na het traditionele bakkie troost toog ik op weg.
De route volgde eerst enkele straten omhoog om vervolgens het bos
in te duiken. Deze paadjes heb ik al meermalen bezongen en zijn een
must voor de wandelaar. Meteen komen je allerlei geuren tegemoet. De
laat geurende Kamperfoelie (in het Frans Chévrefeuille genaamd;
dit weet ik weer van Jos, die mij vaker bijschoolt in deze zaken; dank je)
laat een verfijnd parfum achter. Ook de in tuinen welig bloeiende Jasmijn, verspreidt een geur, die je uit duizenden herkend. Na dit festijn kwam ik aan bij de eerste controle aan de bosrand. In een partytent bediende de vriendelijke medewerkers van de club de dorstige wandelaars, die reeds een lekkere klim achter de kiezen hadden. Van hieruit dook ik weer de bossen in. Een smal, overwoekerd pad met varens, liep verder richting Boncellles. Hier stak ik de grote weg over om wederom door de bossen heen te banjeren. Via allerlei achteraf paadjes belandde ik bij de tweede controle aan de rand van het Forêt de Nomont Famelette.
Hier zaten diverse wandelvrienden te genieten van een verfrissend drankje. Een charmante pauzeplaats, die gezellig was door zijn eenvoud en vriendelijkheid. Na dit “terrasje” verder met onze lus, die richting Plainevaux, via de bekende bospaden in het Forêt Communiale de La Vecquée richting de derde pauzeplaats langs de bosrand liep. Dit
gedeelte slingerde tussen machtige dikke stammen van dit oude bos
door. Het laatste gedeelte van de route heb ik met Gonny en Jos gelopen. Als je dan over van alles en nog wat verteld, lijkt de afstand opeens een stuk korter. Terug in het startlokaal hebben we met diverse mensen nog een fijn gesprek gehad. Dit maakt het wandelen ook tot een bezigheid,
die ontspant en verfrist. Helaas kwam aan deze fijne wandeling weer een einde en moest ik via mijn navigatie de weg terug zien te vinden. Het verliep nu vlekkeloos en met de doosjes kersen op de achterbank kon ik niet meer stuk bij mijn vrouwtje.
Les Roubaleus Seraing: het was weer tof en ik kom volgend jaar graag terug om bij jullie te wandelen.
