Volgens het Belgisch weerbericht zou de zaterdag droog en aangenaam verlopen. Zo zag het er om 6.00 uur niet naar uit. Een fijne motregen waste mijn voorruit schoon. Maar niet getreurd, er gloorde al een waterig zonnetje aan de horizon. Het startlokaal bevond zich deze keer te Cerexhe-Heuseux. Uit gewoonte was ik naar de verkeerde zaal gereden. De inschrijving verliep vlekkeloos en na een kleine maagvulling met koffie toog ik op pad. De route volgde de grote weg om vervolgens midden door de maïs heen te banjeren. De fijne motregen hield op met “motten” en langzamerhand klaarde de lucht op. De variatie op deze tocht was goed uitgekiend; nu eens paden, dan paadjes, kleine holle weggetjes, smalle dichtgegroeide weggetjes, weipaadjes en een soort “smokkelpaadjes”, bijna onbegaanbaar, maar spannend; voor iedereen wat wils.  De eerste controle te Eveqnee, onder de school, was nog vrij rustig op dit uur.

Enkele vroege vogels

(meestal dezelfde uit bed gevallen onrustige zielen; ik bedoel dit positief!), lieten snel hun controlekaart afstempelen en stoven verder. Zelf nam ik de tijd om de maag even te verwennen met een vers kopje koffie en een knapperig broodje. De lus, die nu volgde, had allerlei verrassingen in petto. De variatie aan paadjes, was ook hier kwistig uitgezocht. Geen minuut kon je aandacht verslappen, anders hadden je blote benen de brandnetels te grazen,. Het traject was beslist geen Vaals plat. Na dit heerlijke stuk kwam de tweede rust in Saive in zicht. De heren, die ik hier trof vertelden, dat de grote afstanden hier in het verleden vaker startten. De lus van de 30 km., die zij hadden gelopen, moest ook heel pittig geweest zijn met grote hoogteverschillen. Via weidepaadjes en draaihekjes weer terug naar de pauzeplaats in Eveqnee.