logo
Introductie
Algemene Informatie
Wandelingen Jo-Ne
Wandelingen in regio
Wandellinks
Wandelervaringen
Verslagen/foto's
Kleine Spouwen
Bassenge
Welkenraedt
St. Geertruid
Stavelot
Spaubeek
Eigenbilzen
Hermesdorf
Montzen
Jalhay
Bustocht 2014
Bustocht 2013
Bustocht 2012
Bustochten 2010
Bustochten 2009
Bustochten 2008
Overige
In de kijker
Statistiek website
Gastenboek
Contact
Computerhulp
Sitemap
LAATSTE NIEUWS


Bezoekers vanaf maart 2008

       
         

Wandeling bij Bloesemtocht Vilt-St.Geertruid op zaterdag, 27 april 2019.

 

Vandaag een wandeling in mijn “achtertuin” en wel in St.Geertruid; een klein maar gezellig dorp in de buurt van het Savelsbos. Rond het startlokaal was het nog lekker rustig; geen gedrang en geen nerveus trappelende wandelaars, die zo nodig snel willen vertrekken. De toestroom was geleidelijk; voor de start van een marathon uiterst zeldzaam? Na het verorberen van een bruin broodje met kaas, en een gesprek met een medewandelaar, ging ik op pad voor de geplande route van 28 km. De lucht was nog helder, maar dat zou in de loop van de morgen drastisch veranderen. Het eerste stuk van de route wandelden we langs de mooie tuinen van, zo te zien, kunstig ingestelde lieden. Al gauw verlieten we de bebouwde kom en struinden de natuur in. St. Geertruid ligt hoog, dus daalden we af naar de Belgische Voerstreek.

 

       
         

Het eerste bos, dat we vandaag passeerden, het Savelsbos, volgden we, langs de camping de Bosrand en bogen daarna af richting Libeek. Van hier uit liepen we naar de grens . De grenspaal uit 1848 maakte duidelijk, dat we de “buren” gingen bezoeken. Ons eerste reisdoel was ‘s-Gravenvoeren. De veldweg erheen gaf ons een prachtig uitzicht op de hellingbossen. Dat de jacht vroeger ook niet zonder gevaren was, “vertelde” een weg kruis. Hier was vroeger een veel groter bosgebied. De hellingen zijn gespaard gebleven ; ze zijn te steil voor de intensieve landbouw en veeteelt. Langs de Voerenweg, op de grens tussen België een Nederland, ligt een klein natuur reservaat, de Kruisgraaf, waar men een prachtig uitzicht heeft op de Maasvallei. Het gras land wordt beheert door een landbouwer; samenwerking van dien aard houdt de kleinschalige hoogstam boomgaard in stand. Vele boomgaarden zijn om economische redenen gerooid; jammer, want ze maken deel uit van het Limburgse heuvellandschap. De holle wegen, die we passeerden zaten aan de randen vol holen van de das. Hij profiteert ook van dit reservaat; eet in de winter wormen en insecten; in de zomer eet hij valfruit uit die boomgaard. De oversteek van dit landschap naar ‘s-Gravenvoeren bereikten we via de veldwegen en uitgestrekte akkers, die al klaargestoomd waren voor de nieuwe oogst. De rust in de Kurzaal konden de ledematen even opwarmen, want de temperatuur was nou niet dat je zegt zomers. Gelukkig bleef de regen nog even in de wolken; later zouden zij hun waterlast over ons uitsproeien.

 

       
         

Het volgende deel van de tocht bracht ons naar Berg in de buurt van Sint Pietersvoeren. Op dit tracé voorspelde een inktzwarte lucht niet veel goeds; merkte een wandelaar op, dat dit wel over zou drijven? Hij kreeg geen gelijk. In volle hevigheid barstte de hemelpoort open en kreeg mijn “waterdichte” jas de vuurdoop. Een carport bood even bescherming tegen de zondvloed, die volgde. Kort hierna belandden we in de tweede rust in Hostellerie De Cantarel. Deze prachtige lokatie in een soort grote serre, bood ons de gelegenheid om op te drogen en tegelijkertijd de inwendige mens te versterken. De aankleding van deze pauze plaats bood genoeg ”kijk plezier”; her en der stonden antieke voorwerpen te pronken. Na de rust kon men nog een rondje van de 42 km. maken; gezien de nog steeds dreigende luchten, liet ik deze verleiding aan mij voorbij gaan. De retour richting ‘s-Gravenvoeren, langs Sint Martensvoeren, ontkom je niet aan het grote spoorweg viaduct. De spoorwegverbinding wordt heden ten dagen nog intensief gebruikt. Op de terugweg werd het domein Altenbroek nog betreden. Het herstel van wegen en landschap is in volle gang. Aan weerszijden van de weg lagen pas gerooide dennen; de combinatie van pas geschilde dennen en de geur van het daslook doet de naam “bos geur Chanel” alle eer aan. Terug in ‘s-Gravenvoeren (nog altijd droog) werd de laatste krentenbol paraat gemaakt. Aldus gesterkt begon ik aan de laatste 6,5 km. naar St.Geertruid.

 

Wandelvereniging Vilt; een keurig verzorgde tocht door ons eigen unieke landschap en dat van de buren. Bedankt.

 

 

Verslag en foto's:  John Driesen

  

Vervolg foto’s zie:  Foto's St. Geertruid

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's

 

Verder
Top
Wandelclub Jo-Ne Vijlen  | Secretariaat: 045-5317868