Wandeling te Zonhoven op zaterdag 28 januari 2012.

 

Het is typisch, maar zou de naam Zonhoven “de heren daarboven” geïnspireerd hebben om deze dag nu eens zonnig te laten verlopen? De temperatuur was `s morgens net onder het vriespunt, maar liep gedurende de dag op tot een graad of vier; met andere woorden een weertje om in te lijsten. De natuur in Zonhoven kenmerkt zich door grote heidevelden met een schrale begroeiing en vele zandverstuivingen, Bij die zandverstuivingen wordt sinds enkele jaren een techniek toegepast, die er voor moet zorgen, dat het zand weer vrij spel krijgt. Daartoe worden hele percelen schoon geschraapt, zodat de bodem ontdaan is van de voedselrijke bovenlaag. Paarden en andere grazers worden ingeschakeld om de vegetatie kort te houden.

 

Om 7.30 uur arriveerde ik in de zaal Tentakel, waar ik zo te zien al niet meer de eerste was. Het vaste ochtendritueel moet in ere gehouden worden. Daar neem ik dan ook de tijd voor. Het heeft geen zin om reeds voor acht uur te vertrekken, om de bekende redenen. Het parkoers maakte drie lussen; te weten een aparte lus richting natuurreservaat de Slangebeekbron voor de 4 km; de 13 en de 21 km richting de Vlasberg, Schemmersberg over de Molenheide, met een extra lus over het natuurreservaat Teut voor de 21 km. Al met al een mooi bos en heide parkoers, met in het natuurreservaat Teut nog diverse mooie vijvers of vennen. Op een van de foto`s staat een beschrijving waar dit water toe diende. Nu leven talloze diersoorten in dit glasheldere water. Het eerste deel van de route over de Molenheide kende diverse paden; variërend van asfalt, harde bospaden tot zanderige stukken, die een aanslag deden op je enkels en kuitspieren. Gelukkig had de regen van de afgelopen weken er voor gezorgd, dat het zand nog enigszins “ploetervast” was.

 

De eerste controle in het Chiroheem werd na 5,6 km bezocht. Het kleine clublokaal van de jeugd barstte uit zijn voegen en dientengevolge was de temperatuur evenredig hoog. Gauw een chocomel nuttigen en verder voor de grote bos en heide lus richting Schemmersberg. Jammer, dat de heideplanten nu een winterslaap genieten, want anders kleurt de hele omgeving paars. Ondanks dit gemis, is de natuur in elk jaargetijde de moeite waard. De stilte en rust in de winter maakt het tot een plek, waar jezelf ook tot rust komt of je wilt of niet. De uitgestrektheid laat je wederom beseffen, hoe klein we zelf in wezen zijn. Zeker als je op de infoborden leest, dat dit gebied al 8000 tot 6000 jaar voor Christus werd bewoond door prehistorische jagers aan de Holsteen. Wat is dan 100 jaar? Na die lus kwamen we wederom in het Chiroheem terecht. De drukte was nog toegenomen en daarom nam ik gauw een watertje en startte voor de lus over het natuurgebied de Teut. Voordat we dit gebied konden betreden, werden we tegengehouden door een jongeman, die moest beletten, dat zijn “beatband” ongestoord een clip kon opnemen in een wel bijzondere locatie; n.l. onder een verlichte onderdoorgang van een voormalige spoorweg.

 

 

Deze oude spoorlijntrajecten zie je hier op diverse plaatsen. De klanken van deze band vormden een melodieuze begeleiding op onze verdere tocht door de Teut Met weemoed dacht ik zelf terug aan mijn jonge jaren, toen ik samen met vier andere jongens probeerde om de Beatles na te spelen. Gek dat deze klanken zo mooi combineerden met dit stiltegebied. Een groot stuk van het natuurgebied wordt begraasd door paarden, die zorgen, dat de grasmaaiers in de stal kunnen blijven. Na dit prachtige landschap kwamen we weer voorbij die brug, waaronder de jongens nog steeds een aardig stuk muziek ten gehore brachten. De retour liep langs de opgraving, die de Holstenen genoemd worden en reeds lang geleden werden gebruikt door die jagers in de prehistorie om hun messen te slijpen. Het ontstaan staat vermeld op de infoborden. Met een kleine 1450 deelnemers puilde de zaal natuurlijk uit. Zelf kon ik nog een plaatsje bemachtigen en even bijkletsen met mensen uit de streek, die graag in Vijlen zouden willen wandelen, maar niet wisten waar het lag. Dat vereiste natuurlijk een uigebreide toelichting en uitnodiging van mijn kant. Met het zand duimdik in de schoenen koos ik de terugweg naar onze lössgrond in het Geuldal.

 

 

Jong, rap en Kranig; het was een kranige tocht door de prachtige Molenheide; bedankt en tot ziens in ons mooie heuvelland van (ze zeggen zelfs het bergdorp) Vijlen.

 

 

 

Verslag en foto's:  John Driesen

 

Vervolg foto’s zie:  Foto's Zonhoven

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's