Wandeling te Zutendaal op zaterdag 04 febuari 2012.

 

 

Toen ik vanmorgen de neus buiten de garagedeur stak, bevroor de eerste ademtocht tegen de deur. De thermometer in de auto gaf een kleine min 17 graden aan. Dit is voor ons buitengewoon koud, als je daarentegen die Oekraïners ziet vissen op een bevroren rivier met min 27 graden onder de broek, dan hebben ze het daar over een zomertemperatuur, normaal vriest het er min 40 graden en meer.  Zelf vond ik het vanmiddag met min 8 ook redelijk “warm”. Zo zie je maar weer; gevoelsmatig valt het best mee.

Na een voorspoedige rit over stevig bestrooide wegen, arriveerde ik om 7.30 uur in de zaal Jeugdhuis De Kaller of een deel hiervan. Het was nog maagdelijk stil en naderhand bevestigde dit mijn vermoeden, dat het aantal deelnemers wel eens tegen zou kunnen vallen. De club had dit uiteraard niet verdiend, want men had alle zeilen bijgezet om de wandelaars te verwennen. Na de broodnodige aanvulling van de reserves, trok ik om 8.15 uur de vrije natuur in.   

Het parkoers begaf zich richting Roelen met een grote lus van de 20 km door de Roelender bossen. Allereerst werd de omgeving van Zutendaal verkend. Dit stuk, nog maagdelijk wit en omfloerst door een mistige nevel, kwam over als een sprookjes landschap. Zeker als het zo stil en rustig is, waan je alleen op de wereld (in Zutendaal dan). Langs en door de Stalkerheide belandde ik in het bekende lokaal van de voormalige Paarden en Menners club. Toen ik vroeg of hier nog “gemend” werd, antwoordde de routebouwer Jac: “das war einmal, want nu zijn we oud en stram”. Dat geloofde ik niet helemaal, want hij er zag nog fit en kranig uit. Na een dampende kop warme chocomel, startte ik voor de grote lus van de 20 km.  

 

 

Dit gebied van de Roelender bossen doorkruisten we 8,5 km. Nu zijn bomen, bomen en in dit jaargetijde bedekt met een mooie sneeuwlaag, lijkt het allemaal het zelfde, maar niets is minder waar. Tussen al die bomen waren verschillende Bonte Spechten met hun “bouwhamer” bezig, om de sappige larven uit het vermolmde hout te slaan. Het klinkt als een tromgeroffel, maar maakt het geheel levendig. Opeens zie je dan nog andere dieren, zoals dat prachtige Roodborstje, dat je net even te lang staat te bewonderen. Toen ik het toestel op scherp had gezet, vloog hij weg en was de kans verkeken om hem op de “gevoelige plaat” vast te leggen. De tweede rust, in datzelfde clublokaal, werd benut om de toch nog vochtige kleding, even te laten opdrogen en de inwendige mens te versterken. Bij navraag heette dit gebied: “In de Roete”, gelegen aan de Roeterweg. Van hieruit trok de retour door de Stalken terug naar de zaal. De zon liet zich op het laatste stuk steeds vaker zien, maar won niet aan kracht en werd vaker verduisterd door laaghangende wolken. Terug in het startlokaal sprak ik nog even met Jac van de Zutendaalse wandelclub; het aantal deelnemers was ver onder de verwachtingen gebleven en dit was net als vorig jaar niet te voorspellen; de weercondities kun je nu eenmaal niet incalculeren en dat is jammer als de club zich alle moeite heeft getroost om er een fijne wandeldag van te maken. We gunnen ze de volgende keer een bomvolle zaal, want dat hebben ze echt verdiend.

 

W.S.V. Zutendaal; aan jullie heeft het niet gelegen; alles was prima verzorgd en daarom steken we jullie een”hart onder de riem”; tot de volgende keer. Bedankt!

 

 

Verslag en Foto's:  John Driesen

 

Vervolg foto’s zie:  Foto's Zutendaal

 

Ingezonden reacties op het verslag en de foto's